Ηταν κάποτε στη Βενετία, ένας Μαύρος, ο Οθέλλος...
Που η αξία του στον πόλεμο τον είχε κάνει ξακουστό.
Κι αγάπησε μια κόρη ευγενών που τη λέγαν Δυσδαιμόνα.
Τον αγάπησε κι αυτή, απ' τις αρετές του γοητευμένη.
Κι αφού ο πατέρας της...
Δεν ήθελε να πάρει η κόρη του έναν Μαύρο...
Η Δυσδαιμόνα έφυγε απ' το σπίτι της μια νύχτα...
Και μυσικά παντρεύτηκαν με τον Οθέλλο.
Του Οθέλλου σημαιοφόρος ήταν ο Ιάγος...
Που είχε εμφάνιση αξιαγάπητη...
Αλλά είχε χαρακτήρα ύπουλο και ποταπό.
Σου τό'χω πει πολλές φορές και στο λέω πάλι τώρα.
Μισώ τον Μαύρο. Θα φαρμακώσω τη χαρά του.
Πώς; Πώς, Ιάγο;
Διαλάλα τον στους δρόμους, φρένιασε τους δικούς της...
Και μ' όλο που όλα του πάνε καλά, βασάνισε τον με μύγες!
Ερχονται.
Τι να κάνω;
Να πας να κοιμηθείς. Θα πέσω να πνιγώ.
Πολύ κακό! Τι να κάνω;
Ποιος λεφτά θα βάλει στο πουγγί σου;
Παρά να ειπώ πως θα πνιγώ για χάρη μιας φραγκόκοτας...
Κάλλιο την ανθρωπιά μου με πίθηκο αλλάζω!
Ελα! Φέρσου σαν άντρας!
Να πνιγείς; Να πνιγούν γατιά και στραβά κουτάβια!
Η Δυσδαιμόνα κι ο Μαύρος δε θ' αγαπιούνται για πολύ.
Βίαια ξεκίνησε αυτό...
Κι ανάλογη συνέχεια θα έχει.
Βάλε χρήμα στο πουγγί σου.
Οταν αυτή χορτάσει το κορμί του, θα δει το λάθος της.
Σίγουρα θα θέλει αλλαγή. Γι' αυτό, κάνε χρήμα.
Κλέφτες!
Κοίτα το σπίτι σου! Την κόρη σου!
Είναι όλη η φαμίλια σου μέσα; Γιατί το ρωτάς αυτό;
Με δική σου έγκριση η κόρη σου πήγε με συνοδό...
Μ' έναν δούλο της πιάτσας, μ' έναν γονδολιέρη...
Να πέσει στα νύχια ενός λάγνου Μαύρου;
Βεβαιώσου ευθύς! Είναι στην κάμαρά της, στο σπίτι σου;
Ιάγο, να βασιστώ σε σένα; Σίγουρα. Αντε κάνε χρήμα!
Αλήθεια, έγινε το κακό! Εχει φύγει!
Δεν είναι μάγια που μ' αυτά η νιότη της κακοπαθαίνει;
Καλέστε τους δικούς μου! Ξεσηκώστε όλο μου το σόϊ!
Πού είναι ο Μαύρος;
Κρύψτε τα λαμπερά σπαθιά σας. Η δροσιά θα τα σκουριάσει.
Πού έκρυψες την κόρη μου;
Πού να πάω να δώσω λόγο γι' αυτή την κατηγόρια;
Στη φυλακή, ώσπου να σε καλέσει το δικαστήριο!
Την ίδια ώρα, στη Σύγκλητο ήρθαν αγγελιαφόροι...
Με την είδηση ότι ο Τουρκικός στόλος...
Θα χτυπούσε τη Βενετική φρουρά σην Κύπρο.
Οι Συγκλητικοί είχαν ήδη επιλέξει τον Μαύρο...
Σαν διοικητή στρατού.
Αξιωματικοί τον γύρευαν για του πουν για την τιμή αυτή...
Οταν ο Βραβάντιος φέρνει τον Μαύρο στο συμβούλιο...
Με την κατηγορία ότι έκανε παράνομα μάγια σην κόρη του.
Τη γέλασαν, μου την πήραν, την κατάστρεψαν με μάγια!
Πολύ λυπόμαστε γι' αυτό.
Αν δεν της είχαν κάνει μάγια, μια κόρη τόσο τρυφερή...
Ομορφη και χαρούμενη, θα ντροπιαζόταν τόσο...
Ωστε ν'αφήσει τον πατέρα της...
Για την καπνισμένη αγκάλη κάποιου σαν αυτόν;
Καταραμένος νά εισαι που τη μάγεψες!
Από μέρους σου τι λες; Τίποτα. Μόνο πως έτσι είναι.
Πώς με πλάγια μέσα έκανες του χεριού σου τη νέα αυτή;
Ισχυροί, σεμνοί και σεβαστοί μου άρχοντες...
Ευγενικοί και πολύ καλοί μου αφέντες...
Οτι πήρα του γέροντα αυτού την κόρη, είναι αλήθεια.
Ναι και την παντρεύτηκα.
Κεφαλή και μέτωπο της προσβολής μου αυτό είναι μονάχα.
Τραχύς είμαι στην ομιλία και δεν έχω λόγο αβρό ειρήνης...
Γιατί τούτα τα μπράτσα, εφτά χρονών αντρεύτηκαν...
Κι όλη τη δράση τους έχουν στη μάχη ρίξει μέχρι τώρα...
Κι έτσι λίγα μπορώ να πω έξω από συμπλοκές και πόλεμο.
Γι' αυτό και λίγο θα στολίσω τον εαυτό μου με όσα πω.
Ωστόσο, με υπομονή της χάρης σας...
Απλά θα παρουσιάσω όλον τον δρόμο του έρωτά μου.
Τι φάρμακα, τι ξόρκια τι μαγικά τεχνάσματα...
Μια και γι' αυτά κατηγοριέμαι, εκέρδισα την κόρη του.
Ο Βραβάντιος μ' αγάπαγε και συχνά με προσκαλούσε...
Να λέω τον βίο μου, απ' τα παιδικά μου χρόνια ως τώρα.
Ιστόρησα συμφορές μεγάλες, σε θάλασσα και σε στεριά...
Πώς από τρίχα ξέφυγα απ' του χάρου την παγίδα...
Πώς πιάστηκα απ' τον εχθρό και πώς σκλάβος πουλήθηκα.
Πώς μετά εξαγοράστηκα κι όλο το ταξίδι που ακολούθησε...
Σε απέραντες σπηλιές και άδειες ερημιές...
Βουνά θεόρατα και κορυφές που άγγιζαν τον ουρανό.
Κι η Δυσδαιμόνα άκουγε όλα αυτά με ζήλο σοβαρό.
Αν του σπιτιού δουλειές την καλούσαν, γρήγορα τελείωνε...
Και γύριζε ν' ακούσει με αυτί άπληστο τη διήγησή μου.
Κι εγώ κατάφερα να μου ζητήσει απ' την καρδιά της...
Να της πω για όλες τις περιπέτειες που γνώρισα.
Και συχνά δάκρυα της έφερα στα μάτια...
Λέγοντας για τα βάσανα που πέρασα στη νιότη μου.
Μου έδωσε για τα πάθη μου έναν κόσμο στεναγμούς.
Ορκίστηκε...κι ήταν παράξενο, πολύ παράξενο...
Ηταν συμπόνοια, θαυμαστή συμπόνοια.
Θα ήθελε να μην τα είχε ακούσει...
Κι όμως ευχόταν να ήταν άντρας σαν εμένα.
Αν είχα φίλο που την αγαπούσε, μου είπε...
Αν τον μάθαινα να της πει την ιστορία μου...
Σίγουρα θα την κέρδιζε.
Μ' αγάπησε για όσα υπέφερα...
Την αγάπησα που με λυπήθηκε, αυτά τα μάγια της έκανα.
Τέτοια ιστορία θα κέρδιζε και τη δική μου κόρη.
Απ' όλους εδώ σε ποιον πιο πολύ χρωστάς υποταγή;
Πατέρα μου, εδώ βλέπω το χρέος μοιρασμένο.
Χρωστάω σε σένα ζωή κι ανατροφή.
Κι αυτά τα δυο μ' έχουν μάθει να σε σέβομαι.
Ο κύριος είσαι κατά χρέος... όσο είμαι κόρη σου.
Ομως εδώ είναι ο άντρας μου...
Κι όπως εσένα η μάνα μου από τον πατέρα της προτίμησε...
Ετσι κι εγώ θα δείξω χρέος στον Μαύρο, τον κύριό μου.
Ο Θεός μαζί σου. Τέλειωσα.
Οταν δεν έχει άλλη γιατρειά, παύουν οι πόνοι.
Δουλειές του κράτους τώρα. Ο Τούρκος πάει για Κύπρο.
Οθέλλο, ξέρεις καλά τον τόπο. Πρέπει να φύγεις το πρωί.
Αν σκεφτούμε τη σημασία της Κύπρου για τον Τούρκο...
Μη νομίσουμε ότι είναι χαζός για να την αφήσει δεύτερη...
Παραμελώντας κέρδος και εύκολη λεία.
Αν έχεις μάτια, Μαύρε, έχε τα ανοιγμένα.
Γέλασε τον πατέρα της, μπορεί κι εσένα.
Τη ζωή μου για την πίστη της!
Με τόση ορμή απ' την αρχή αγάπησε τον Μαύρο...
Αλλά ως πότε θα τον αγαπάει με τα τόσα ψέματά του;
Μην το σκέφτεται αυτό η ευγενική σου καρδιά.
Υπασπιστή Κάσιε.
Και τι είναι αυτός ο Κάσιος απ' τη Φλωρεντία...
Που από πόλεμο και μάχη ξέρει όσο μια γεροντοκόρη;
Κι όμως αυτός υπασπιστής, κι εγώ σημαιοφόρος!
Εγώ δε θα πήγαινα μαζί του.
Μη νοιάζεσαι. Πάω μαζί του για να του κάνω τη δουλειά.
Τίμιε Ιάγο. Στις προσταγές σου, άρχοντα.
Τη Δυσδαιμόνα αφήνω σε σένα. Στην Κύπρο να τη φέρεις.
Καλέ μου άρχοντα, θα το κάνω.
Αγαθός ο Μαύρος, θαρρεί πως όλοι είναι τίμιοι...
Και θα τον σύρουν απ' τη μύτη, όπως σέρνουν τα γαϊδούρια.
Δεν είμαστε όλοι αφέντες. Ούτε όλοι δούλοι πιστοί.
Θα δεις πολλούς πιστούς στο καθήκον να κάνουν τεμενάδες.
Περνούν τη ζωή τους σαν τον γάϊδαρο του αφέντη τους.
Μόνο δουλειά κι όταν πια γεράσουν, πέταμα.
Δέρνε μου τέτοιους δούλους.
Αλλοι με δείγματα μόνο υπηρεσίας, προκόβουνε πολύ.
Τις γούνες τους φοδράροντας, παίρνουν κι οι ίδιοι σέβας.
Τούτοι έχουν μέσα τους ψυχή, όπως λέω πως έχω κι εγώ.
Γιατί είναι σίγουρο πως αν εγώ ήμουν ο Μαύρος...
Δεν θα ήμουν ο Ιάγος.
Ακολουθώντας αυτόν, τον εαυτό μου ακολουθώ.
Αν η έξω δράση μου δείχνει τη γνήσια πράξη...
Κι όψη της καρδιάς μου... με τσιριμόνιες...
Θα φορέσω την καρδιά μου στο μανίκι μου...
Να την τσιμπάνε τα περιστέρια.
Δεν είμαι αυτός που είμαι.
Ελα, Δυσδαιμόνα.
Μόνο μια ώρα αγάπης μαζί σου έχω να περάσω.
Πρέπει να υπακούσουμε στον χρόνο.
Τι νέα έχεις για τον κύριό μου να μου πεις;
Δεν έχει φτάσει ακόμα.
Αν του Τούρκου ο στόλος δεν βρήκε καταφύγιο, έχει πνιγεί.
Αυτοί είναι! Γνωρίζω σάλπιγγα του Οθέλλου!
Νέα, παιδιά! Αγρια θύελλα χτύπησε τους Τούρκους!
Σταμάτησε η πορεία τους! Οι πόλεμοί μας τέλειωσαν!
Της πιάνει το χέρι.
Ωραία τα λες.
Εξαιρετικά ευγενής!
Μ' ένα τόσο μικρό δίχτυ, μύγα μεγάλη σαν το Κάσιο θα πιάσω.
Με θαυμασμό μεγάλο αλλά και με χαρά...
Σε βρίσκω εδώ μπροστά μου.
Αν μετά κάθε μπόρα έρχεται τέτοια γαλήνη...
Οι άνεμοι ας φυσούν μεχρι να ξυπνήσει ο θάνατος!
Ωραίε μου πολεμιστή!
Μιλάω άπρεπα και μωρουδίζω μέσα στις χαρές μου.
Αξιε Μοντάνο, συμπάθα με.
Καλέ μου Κάσιε, τον νου σου απόψε στη φρουρά.
Ελα, αγάπη μου.
Το αντάμωμά μας στην Κύπρο ήταν καλό.
Είναι επιθυμία του Οθέλου...
Τώρα που έφτασαν οριστικά τα νέα που λένε...
Για την καταστροφή του Τουρκικού στόλου...
Ολοι να ξεφαντώσουν για τον θρίαμβο.
Καθένας να γλεντήσει κατά πώς τραβάει η όρεξή του.
Γιατί, πέρα απ' αυτά τα νέα τα καλά...
Είναι κι η γιορτή για τον γάμο του.
Ο Θεός να ευλογεί την Κύπρο και τον γενναίο μας στρατηγό!
Πρώτα πρέπει να σου πω κάτι.
Η Δυσδαιμόνα τα έχει φτιάξει φανερά με τον...
Με τον Κάσιο; Αδύνατον!
Κουράστηκε το μάτι της να βλέπει μόνο τον Οθέλλο.
Η φύση η ίδια την σπρώχνει σε μια δεύτερη επιλογή.
Και ποιος στέκεται τόσο ψηλά όσο ο τυχερός ο Κάσιος;
Κανείς; Κι είναι παμπόνηρος αγύρτης! Διαβολικός!
Είναι όμορφος.
Εχει όλες τις χάρες που τα άγουρα μυαλά γυρεύουν.
Αγύρτης σκέτη πανούκλα. Κι αυτή τον βρήκε κιόλας.
Δε μπορώ να σκεφτώ κακό για τη Δυσδαιμόνα;
Δεν είδες πώς της κράτησε το χέρι;
Το είδα, μα αυτό ήταν ευγένεια.
Ευγένεια; Λαγνεία ήταν!
Πρόλογος σε ιστορία λαγνείας και φαύλων στοχασμών.
Τόσο εσίμωσαν τα χείλια τους που οι ανάσες τους ενώθηκαν.
Αχρείες σκέψεις, Ροδρίγο.
Θα σε οδηγήσω εγώ.
Ο Κάσιος θα είναι απόψε στη φρουρά.
Ο Κάσιος δε σε ξέρει. Βρες ευκαιρία να τον εξοργίσεις.
Με όποιο τρόπο σε βολεύει.
Είναι αψύς, αρπάζεται εύκολα, μπορεί να σε χτυπήσει.
Προκάλεσέ τον να το κάνει για να ξεσηκώσω ντόπιους...
Που θα ζητήσουν να ξεριζωθεί ο Κάσιος.
Υπασπιστή Κάσιε!
Λοιπόν, τι λες; Συμβούλεψέ με καλά, Ιάγο.
Μέσα στην ειλικρίνεια αγάπης και φιλίας, έχε γεια.
Εχω μια κανάτα κρασί κι εδώ είναι δυο ντόπια παλικάρια...
Που θά ηθελαν να πιουν στην υγειά του Μαύρου Οθέλλου.
Οχι απόψε. Εχω πολύ φτωχό και άβολο μυαλό για ποτό.
Μόνο μια κούπα.
Εχω να πάω στη φρουρά. Μα δεν είναι ακόμα ώρα δέκα.
Ο στρατηγός μάς έδιωξε νωρίς για την αγάπη της κυράς του.
Ακόμα δεν έχει κάνει γλυκιά νύχτα μαζί με την ωραία του.
Είναι εξαίρετη κυρία. Και παιχνιδιάρα, θα έλεγα.
Και το μάτι της...σκέτη πρόκληση.
Ισως, μα εγώ θαρρώ πως είναι σεμνή.
Χαρά στα σεντόνια τους!
Ευτυχία! Αλλη μια κούπα, θα πιω εγώ για σένα.
Ηπια δυο απόψε και δεν προκαλώ άλλο την αδυναμία μου.
Μα απόψε είναι βραδιά γλεντιού!
Θα το κάνω αλλά δεν μ'αρέσει.
Αν ήταν τώρα εδώ να πέθαινα, θα πέθαινα πανευτυχής...
Γιατί φοβάμαι πως ένιωσε τέτοια χαρά η ψυχή μου...
Που όμοια δεν θα νιώσει στο άγνωστο το πεπρωμένο.
Τι έξοχο τραγούδι!
Τό εμαθα στην Αγγλία, εκεί που δυνατοί είναι στο ποτό.
Πίνουν ο Δανός, ο Γερμανός, ο κοιλαράς ο Ολλανδός...
Μα δεν είναι τίποτα μπροστά στον Αγγλο.
Είναι ο Αγγλος τόσο ικανός στο ποτό;
Ξαπλώνει χάμω τύφλα τον Δανό και τον Γερμανό...
Ο Ολλανδός ξερνάει κι αυτός παραγγέλνει άλλη κανάτα.
Στην υγειά του στρατηγού! Μαζί σου, υπολοχαγέ!
Μα την πίστη μου, λιγάκι. Στο λέω σαν στρατιώτης.
Είναι ψυχές που πρέπει να σωθούν...
Κι είναι ψυχές που δεν πρέπει να σωθούν.
Οσο για μένα, χωρίς να προσβάλω τον στρατηγό...
Η κάποιον άλλο ανώτερο, θέλω να σωθώ.
Κι εγώ το ίδιο, υπολοχαγέ.
Μα με την άδειά σου, όχι πριν από μένα.
Μη νομίσετε, κύριοι, πως είμαι μεθυσμένος.
Να ο σημαιοφόρος μου...
Να το δεξί μου χέρι, να και το αριστερό.
Δεν είμαι μεθυσμένος. Στέκομαι και μιλάω μια χαρά.
Θαυμάσια. Καλά λοιπόν.
Δεν πρέπει να νομίσετε πως είμαι μεθυσμένος.
Κανάγια! Μασκαρά!
Τι φασαρία είναι αυτή;
Ενας αγύρτης θα μου μάθει τα καθήκοντά μου;
Τι τρέχει, υπολοχαγέ; Θα τον τσακίσω τον άτιμο!
Βγες έξω και φώναξε: Ανταρσία!
Υπασπιστή, κρατήσου! Θα ντροπιαστείς για πάντα!
Ξεχνάτε το καθήκον σας; Θα ξεσηκωθεί όλη η πόλη!
Σταματήστε, κύριοι.
Σας καλούν επάνω.
Ποιος μας καλεί; Ο στρατηγός.
Σωπάστε αυτή τη φοβερή καμπάνα.
Ποιος τ' άρχισε αυτό, Ιάγο;
Δεν ξέρω, μα όλοι, φίλοι μέχρι τώρα...
Τώρα μόλις, με φέρσιμο σαν γαμπρός και νύφη...
Που γδύνονται για το κρεβάτι...
Ξαφνικά, έξω τα σπαθιά και ρίχνονται ο ένας στον άλλο!
Αξιε Μοντάνο, τι έπαθες και έτσι κομμάτιασες τη φήμη σου;
Θες να σου βγει τ' όνομα του νυχτοκαβγατζή;
Ο Ιάγος μπορεί να σου πει...
Σε πόλη εμπόλεμη να στηθεί σπιτοκαβγάς...
Μεσα στη φρουρά της ασφαλείας;
Ιάγο, ποιος το άρχισε;
Αν κρύψεις την αλήθεια, δεν είσαι στρατιώτης.
Καλύτερα να μουγγαθώ παρά κακό για τον Κάσιο να πω.
Αν ο Κάσιος φέρθηκε άσχημα και οργισμένος χτύπησε...
Είναι επειδή δέχτηκε προσβολή που η υπομονή δεν τη σηκώνει.
Από αγάπη μικραίνεις το θέμα για να ελαφρώσεις τον Κάσιο.
Κάσιε, σ' αγαπώ...
Αλλά δε μπορείς να είσαι πια υπασπιστής μου.
Σηκώθηκε κι η ακριβή μου αγάπη.
Θα σε κάνω παράδειγμα.
Τι, πληγώθηκες, υπολοχαγέ;
Ναι, πληγή αγιάτρευτη. Θεός φυλάξοι!
Υπόληψη...υπόληψη... Εχασα την υπόληψή μου.
Εχασα το αθάνατο κομμάτι μου, μένει μόνο το κτηνώδες.
Υπόληψη είναι κάτι που συχνά παίρνεις χωρίς να τ' αξίζεις.
Η κυρά του στρατηγού κάνει κουμάντο τώρα. Μίλα σ' αυτήν.
Είναι καλή και πρόθυμη και τόσο ευλογημένη...
Που πάντα κάνει πιο πολλά απ' όσα της ζητούν.
Εχε γεια, υπολοχαγέ.
Τα χρήματά μου έχουν σωθεί κι απόψε ξυλοφορτώθηκα...
Κι έτσι πείρα θ' αποχτήσω από τα βάσανά μου...
Και στη Βενετία θα γυρίσω λίγο πιο σοφός.
Πόσο φτωχοί είναι οι ανυπόμονοι! Δεν πας καλά;
Ο Κάσιος σ' έδειρε, μα εσύ τον ξήλωσες μ' ένα χτύπημα!
Ευχαριστημένος να είσαι.
Αυτός ο τρελός θα πει στη Δυσδαιμόνα να βοηθήσει...
Κι αυτή με θέρμη θα μιλήσει στον Μαύρο...
Κι όσο το κάνει, τόσο θα πέφτει του Μαύρου η πίστη.
Ετσι θα κάνω εγώ την αρετή της πίσσα...
Και την καλοσύνη της δίχτυ που όλους θα τους μπλέξει.
Κάσιε, εσένα και τον άντρα μου θα σας κάνω πάλι φίλους.
Οτι κι αν γίνει, ο Κάσιος πάντα θά ειναι δούλος σου.
Δε μ'αρέσει αυτό. Τι λες;
Τίποτα, κύριέ μου... Δεν ξέρω τι να...
Κύριέ μου, μίλαγα με κάποιον που καίει η δυσαρέσκειά σου.
Ποιον εννοείς; Τον υπολοχαγό Κάσιο.
Μου είπε μέρος απ' τον μεγάλο του καημό.
Υποφέρει πολύ. Κάλεσέ τον πάλι.
Αλλη φορά. Σύντομα;
Σύντομα, για χάρη σου. Απόψε για δείπνο;
Οχι απόψε. Δε θα φάω σπίτι. Εχω συνάντηση στο φρούριο.
Τότε αύριο βράδυ. Πες μου πότε;
Ας έρθει όποτε θέλει. Δε σου αρνιέμαι τίποτα.
Τώρα θέλω κι εγώ μια χάρη. Να μ' αφήσεις λίγο μόνο.
Να σου αρνηθώ; Οχι.
Εχε γεια, κύριέ μου.
Ευγενικέ μου κύριε... Τι λες, Ιάγο;
Ο Κάσιος, όταν τα έφτιαχνες με την κυρά, το γνώριζε;
Με κάθε λεπτομέρεια. Γιατί ρωτάς;
Για ν' αποκριθώ στη σκέψη μου, όχι άλλο τίποτα κακό.
Ποια σκέψη σου, Ιάγο;
Δε φανταζόμουν ότι τη γνώριζε.
Ναι κι ήταν πολύ συχνά ενδιάμεσός μας.
Βλέπεις τίποτα σ' αυτό; Δεν είναι τίμιος;
Τίμιος, άρχοντά μου; Ναι, τίμιος.
Κύριέ μου, όσο γνωρίζω...
Τι γνώμη έχεις;
Κάτι έχεις στον νου σου.
Πριν λίγο είπες ότι δεν σου άρεσε κάτι με τον Κάσιο.
Αν μ' αγαπάς, φανέρωσέ μου τη σκέψη σου.
Ξέρεις ότι σ' αγαπώ. Ναι, το πιστεύω.
Για τον Κάσιο, θα έπαιρνα όρκο ότι είναι τίμιος.
Κι εγώ έτσι νομίζω.
Οι άνθρωποι πρέπει να είναι αυτό που φαίνονται.
Πιστεύω ότι ο Κάσιος είναι τίμιος.
Είναι και κάτι ακόμα.
Σε παρακαλώ, μίλα μου καθώς θα σκέφτεσαι.
Τ' όνομα το καλό στον άνθρωπο, είναι στολίδι της ψυχής.
Αυτός που κλέβει το πουγγί μου δεν κλέβει τίποτα.
Τό ειχα εγώ, τό εχει αυτός και τό ειχαν σκλάβο τους χιλιάδες.
Μα όποιος κλέβει το καλό μου όνομα...
Εκείνος δεν πλουτίζει, μα κάνει εμένα φτωχό.
Η ζήλια! Τέρας που χλευάζει τη σάρκα που το τρέφει!
Ο απατημένος δεν αγαπάει αυτόν που τον αδίκησε.
Ομως, τι άθλιες στιγμές μετράει όποιος λατρεύει...
Ενώ αμφιβάλλει, υποψιάζεται, ενώ με πάθος αγαπάει!
Μα τι είναι αυτά;
Θαρρείς πως θα έκανα έναν βίο ζήλιας;
Να βλέπω ν' αλλάζει η σελήνη όλο με νέες υπόνοιες;
Βλέπω πριν υποψιαστώ, και τότε θέλω απόδειξη.
Ακόμα δε μιλάω για απόδειξη. Βλέπε τη γυναίκα σου.
Πρόσεξέ την καλά με τον Κάσιο.
Ξέρω καλά το χούϊ του τόπου μας.
Μόνο ο Θεός βλέπει αυτά που δεν δείχνουν στον άντρα τους.
Δεν πασχίζουν το κρίμα να αποφύγουν, μα να το κρύψουν.
Γέλασε τον πατέρα της για να σε πάρει.
Εδειχνε πως τις ματιές σου έτρεμε κι όμως τις αγαπούσε.
Αυτή που τόσο νέα μπορούσε να λέει πως ήταν μάγια...
Για να κλείσει του πατέρα της τα μάτια.
Αλλά φταίω εγώ. Συγχώρησε την τόση αγάπη μου για σένα.
Σου είμαι για πάντα υπόχρεος.
Βλέπω, σε τάραξε αυτό.
Οχι, καθόλου. Φοβάμαι πως ναι.
Ελπίζω πως ότι είπα να το πάρεις βγαλμένο από αγάπη.
Ο Κάσιος είναι άξιος φίλος μου. Βλέπω την ταραχή σου.
Δεν ταράχτηκα πολύ.
Πιστεύω πάντα πως η Δυσδαιμόνα είναι τίμια.
Νά ειναι καλά, νά εισαι κι εσύ καλά να το πιστεύεις.
Ομως, η φύση πώς ξεφεύγει απ' τον εαυτό της...
Αυτό είναι το θέμα. Γιατί δεν θέλησε τόσους γαμπρούς;
Απ' το δικό της κλίμα, χρώμα και σειρά.
Αυτό μυρίζει μόνο παρά πόθο αβάσταχτο...
Σκέψεις αφύσικες.
Θα έλεγα να μην το σκέφτεσαι άλλο. Αφησέ το στον καιρό.
Εχε γεια. Φύγε, Ιάγο.
Ακριβέ μου Οθέλλο, τι κάνεις;
Αρχοντά μου, εγώ φεύγω.
Δεν είσαι καλά;
Εχω έναν πόνο στο μέτωπο. Είναι επειδή αγρύπνησες.
Θα σου περάσει. Ασε με να το δέσω σφιχτά...
Εχω κάτι για σένα.
Ολοι το ξέρουν...πως έχω χαζή γυναίκα.
Ετσι, ε; Τι θα μου δώσεις τώρα για κείνο το μαντήλι;
Εκείνο που όλο μ' έβαζες να κλέψω.
Αν δεν το θες, δώσμου το πάλι. Η κυρά θα τρελαθεί.
Το χρειάζομαι. Ασε με τώρα.
Καλύτερα νά εισαι απατημένος παρά να το ξέρεις λίγο.
Οργίστηκε ο κύριός μου; Τώρα έφυγε. Πολύ παράξενος.
Θα πάω να τον βρω. Σε παρακαλώ, να πας.
Κάτι θα συμβαίνει αν είναι οργισμένος.
Αχρείε, απόδειξε μου την καλή μου πόρνη. Μα σίγουρα.
Δώσμου απόδειξη ατράνταχτη, αλλιώς, μα την ψυχή μου...
Καλύτερα νά ησουν σκύλος παρά να γνωρίσεις την οργή μου.
Κάνε να το δω, δώσε κάτι να πιαστεί η υποψία...
Αλλιώς αλίμονο στη ζωή σου!
Μην κάνεις προσευχή, την κόλασή σου δε γλιτώνεις.
Κόσμε αφύσικε! Τίμιος αν είσαι κι ίσιος, κινδυνεύεις!
Λέω πως η γυναίκα μου είναι τίμια...
Και λέω πως δεν είναι.
Λέω για σένα πως είσαι ευθύς και λέω πως δεν είσαι.
Θέλω να έχω απόδειξη.
Τ' όνομά της που ήταν δροσερό σαν πρόσωπο της Αρτεμης...
Τώρα έγινε μαύρο σαν το πρόσωπό μου.
Θά ηθελα να βεβαιωθώ. Πώς, κύριέ μου;
Θά ηθελες επιστάτης αποπάνω να τη βλέπεις να βατεύεται;
Τι άλλη απόδειξη;
Ακόμα τραγιά ή πίθηκοι κι αν ήταν, αυτό δε θα το έβλεπες.
Δώσμου ένα δείγμα ζωντανό της ανομίας της.
Δίπλα στον Κάσιο είχα πέσει, μα ύπνος δε μου κόλλαγε.
Κάποιοι μέσα στον ύπνο τους για τις δουλειές τους λένε.
Τέτοιος είναι κι ο Κάσιος.
Κοιμισμένον τον άκουσα να λέει:
''Γλυκιά μου Δυσδαιμόνα, ας κρύβουμε τον έρωτά μας.''
Και μετά μου έσφιξε το χέρι, φωνάζοντας ''Γλυκιά μου''...
Και μετά με φίλησε τραχειά, σαν να ξερίζωνε τα χείλη μου.
Μετά έβαλε το πόδι του πάνω στο δικό μου και φώναξε:
''Μοίρα τρισκατάρατη που σ' έδωσε στον Μαύρο!''
Κομμάτια θα την κάνω. Πες μου κάτι μόνο.
Είδες ποτέ μαντήλι κεντημένο με φράουλες στα χέρια της;
Μ' ένα τέτοιο μαντήλι, της γυναίκας σου ήταν, νομίζω...
Είδα τον Κάσιο το πρόσωπό του να σφουγγίζει.
Αν είναι αυτό κι ότι άλλο δικό της...
Μιλάει κι αυτό εναντίον της, μαζί με όλα τ' άλλα.
Τώρα το βλέπω, είναι αλήθεια.
Ο σκλάβος να εχει σαράντα χιλιάδες ζωές!
Η μία είναι πολύ φτωχειά για την εκδίκησή μου.
Αίμα! Αίμα! Αίμα!
Υπομονή. Η γνώμη σου μπορεί ν' αλλάξει.
Οπως της Μαύρης Θάλασσας το ρέμα ποτέ δε γυρίζει πίσω...
Και τραβάει συνέχεια για Προποντίδα και Ελλήσποντο...
Ετσι κι η ματωμένη σκέψη μου πίσω ποτέ δε θα κοιτάξει...
Ωσπου να την καταπιεί η αδυσώπητη εκδίκησή μου.
Μάρτυρες νά ειστε πως ο Ιάγος νού και καρδιά του βάζει...
Στη δούλεψη του πληγωμένου Οθέλλου.
Σε τρεις μέρες θέλω να μου πεις πως ο Κάσιος δεν ζει.
Ο φίλος μου πέθανε. Το θέλημά σου έγινε.
Μα αυτήν άστην να ζήσει. Στο διάολο η αχρεία!
Τώρα, εσύ είσαι ο υπασπιστής μου.
Ολος δικός σου είμαι για πάντα.
Δώσμου το χέρι σου.
Το χέρι αυτό είναι αβρό. Θλίψη κι ηλικία δεν γνώρισε.
Δείχνει ευφορία και λεύτερη καρδιά. Zεστό κι αβρό.
Καλό χέρι και γενναιόδωρο.
Καλά το λες. Το χέρι τούτο σου έδωσε την καρδιά μου.
Χέρι ανοιχτό! Ελα! Τι μου έταξες;
Τι σου έταξα; Να μιλήσεις με τον Κάσιο.
Δάνεισέ μου το μαντήλι σου. Δεν τό εχω επάνω μου.
Αλήθεια, δεν το έχω. Αυτό είναι λάθος.
Τσιγγάνα τό εδωσε στη μάνα μου. Ηταν μετάξι Αγιασμένο.
Καλύτερα να μην το είχα δει.
Χάθηκε; Λέγε μου! Δεν το έχεις πια;
Δε χάθηκε, μα κι αν χάθηκε τι πειράζει;
Σου λέω, δε χάθηκε. Τότε, φέρτο να το δω.
Οχι τώρα. Είναι κόλπο για ξεφύγεις απ' το αίτημά μου.
Σε παρακαλώ, δέξου ξανά τον Κάσιο.
Φέρε το μαντήλι! Πες μου για τον Κάσιο!
Στην αγάπη σου κρέμασε την τύχη του, κινδύνεψε μαζί σου.
Δε θα βρεις ποτέ άλλον πιο ικανό.
Φύγε μακριά!
Ποιανού είναι το μαντηλί; Εδώ το βρήκα. Μ' αρέσει.
Θα σε δω νωρίς απόψε;
Θά ερθω να σε δω νωρίς.
Κάσιε, αυτό το μαντήλι... Φτιάξε μου ένα όμοιο.
Στο ξαναλέω. Η Δυσδαιμόνα θα φροντίσει ν'αποκατασταθείς.
Σίγουρα έχει κάτι παράξενο αυτό το μαντήλι.
Ενας χρόνος και δυο, τον άντρα δεν τον δείχνουν.
Στομάχια είναι όλοι τους, κι εμείς η τροφή τους.
Μας τρώνε σαν λιμασμένοι...
Κι όταν χορτάσουν, μας ξερνάνε.
Πώς είσαι, καλέ μου Κάσιε; Ποια είναι τα νέα σου;
Τι σάλπισμα είναι αυτό; Κάτι από Βενετία, σίγουρα.
Την ώρα που ήσουν εδώ με τον καημό σου, ήρθε ο Κάσιος.
Τον έδιωξα και του είπα να ξανάρθει να μιλήσουμε.
Να προσέξεις τι χλεύη βγάζει κάθε γωνιά της φάτσας του.
Θα τον βάλω να τα πει ξανά.
Πού, πώς, πόσο συχνά και από πότε...
Είχε και θα ξανάχει σμίξιμο με τη γυναίκα σου.
Παρατήρησε την κίνησή του. Αλλά υπομονή.
Αλλιώς θα πω πως είσαι άπειρος και καθόλου άντρας.
Ακούς, Ιάγο; Θα με δεις πολύ τεχνίτη στην υπομονή.
Ομως άκου...
Πολύ αιμοβόρο!
Πώς είσαι τώρα, υπασπιστή;
Αν το ζήτημα κρεμόταν απ' τη Μπιάνκα, θα είχε προχωρήσει.
Σ' αγαπάει αυτή η γυναίκα. Θα την παντρευτείς, λέει.
Με κυνηγάει παντού. Ημουν με κάτι Βενετσιάνους.
Κι έρχεται η άθλια και κρεμιέται στον λαιμό μου.
Χαϊδεύεται και κλαίει και με τραβολογάει.
Πρέπει να ξεκόψω μαζί της.
Γιατί μου έδωσες αυτό το μαντήλι να το ξεσηκώσω;
Ηταν στην κάμαρά σου, λες, δεν ξέρεις πώς βρέθηκε εκεί.
Δώρο κάποιας τσούλας είναι. Εγώ δε θα στο ξεσηκώσω.
Μα τι λες, γλυκιά Μπιάνκα; Τρέξε πίσω της.
Είδες πώς γελούσε με το κρίμα του;
Είδες το μαντήλι;
Ηταν το δικό μου; Το δικό σου.
Δώρο απ' τη Δυσδαιμόνα, και τό εδωσε στην πόρνη του.
Ευτυχισμένος θά ημουν, όλο το στρατόπεδο κι οι σκαπανείς...
Αν είχαν γευτεί το γλυκό κορμί της...
Φτάνει να μην το γνώριζα.
Τι ένιωθα απ' τις κλεμμένες ώρες της λαγνείας της;
Δεν το έβλεπα. Δε με πλήγωνε.
Κοιμόμουν καλά, ήμουν ξένοιαστος κι ευδιάθετος.
Δεν έβρισκα του Κάσιου τα φιλιά στα χείλη της.
Τι καλή, τι ωραία, τι γλυκιά γυναίκα!
Αυτά να τα ξεχάσεις. Θα χαθεί και θα κριθεί.
Η καρδιά μου έχει γίνει πέτρα.
Τη χτυπάω και μου πληγώνει το χέρι.
Ο κόσμος δεν έχει πλάσμα πιο γλυκό.
Κι έναν αυτοκράτορα μπορεί να διατάξει να κάνει κάτι.
Δε σου ταιριάζουν τέτοια.
Που να πάρει!
Δε λέω παρά αυτό που είναι.
Ντελικάτη με τη βελόνα της! Τόσο θαυμάσια η μουσική της!
Τραγουδάει και βγάζει την αγριάδα απ' την αρκούδα.
Με τόσο ανώτερο και πλούσιο πνεύμα και φαντασία.
Τόσο χειρότερη με όλα αυτά.
Χίλιες φορές! Κι ωστόσο, τι καλόβολος χαρακτήρας!
Πολύ καλόβολος. Σίγουρα.
Κι όμως τι κρίμα!
Θα τη λιανίσω! Αφού με κερατώνει!
Αυτό θα πιστέψεις;
Αν φιλιέται κρυφά; Ανομο φιλί.
Η στο κρεβάτι με τον φίλο της γυμνή, χωρίς κακό σκοπό;
Γυμνή! Στο κρεβάτι! Αν δώσω μαντήλι στην...
Δικό της είναι, μπορεί να το χαρίσει στον καθένα.
Καλύτερα να τό ειχα ξεχάσει. Αυτός έχει το μαντήλι μου.
Και τι μ' αυτό; Δεν είναι τόσο καλό αυτό.
Κι αν πω πως είδα να στο κάνει το κακό;
Είπε αυτός τίποτα; Είπε, αλλά θα το...
Είπε ότι έχει κάνει...μα δεν ξέρω τι.
Πλάγιασε.
Πλάγιασε μαζί της;
Μαζί της, επάνω της, όπως θες.
Το μαντήλι...
Αρχοντά μου Οθέλλο.
Με κοροϊδεύεις;
Σε κοροϊδεύω; Οχι, μα τον Θεό!
Τώρα πια για πάντα...
Χαίρε, ψυχική ηρεμία.
Χαίρε, χαρά.
Χαίρε, παράτα με σοφία...
Και πόλεμοι τρανοί που τη φιλοδοξία κάνετε αρετή.
Χαίρε, άτι οργισμένο και βραχνή σάλπιγγα...
Ζωηρό ταμπούρλο και σφυρίχτρα που σπας τ' αφτιά...
Κυρίαρχη σημαία κι όλη η επίσημη πομπή...
Και μεγαλείο και θέατρο του δοξασμένου πολέμου.
Κι εσείς θανάτου μηχανές...
Που οι μπούκες σας του Δία τις βροντές παραποιούνε...
Χαίρετε!
Του Οθέλλου η υπηρεσία έχει τελειώσει.
Ο Θεός να σώζει τον άξιο στρατηγό!
Ο δόγης κι οι συγκλητικοί σε χαιρετούν.
Ασπάζομαι το όργανο της ευαρέσκειάς τους.
Υπάρχει διχόνοια ανάμεσα σε σένα και τον Κάσιο;
Μεγάλη. Θέλω να τους μονιάσω γιατί αγαπώ τον Κάσιο.
Θέλουν να επιστρέψει, αφήνοντας τη διοίκηση στον Κάσιο.
Μα την αλήθεια, χαίρομαι.
Κύριε μου, γλυκέ Οθέλλο...
Δαίμονα! Χάσου απ' τα μάτια μου!
Φεύγω αφού σε προσβάλλω. Πολύ υπάκουη κυρία.
Σε παρακαλώ, άρχοντα, κάλεσέ την πίσω.
Τι τη θέλεις, κύριε; Εγώ, άρχοντά μου;
Θέλημά σου είναι να γυρίσει; Μπορεί να γυρίσει.
Να γυρίσει και να ξαναγυρίσει.
Μπορεί και να κλαίει... Είναι πολύ υπάκουη, όπως λες.
Συνέχισε τις κλάψες σου.
Οσο για τούτο το καλοζωγραφισμένο πάθος...
Με διατάζουν να επιστρέψω. Πήγαινε τώρα.
Θα σε καλέσω μετά.
Θα υπακούσω, κύριε. Θα φύγω για τη Βενετία.
Ο Κάσιος θα πάρει τη θέση μου.
Καλωσόρισες στην Κύπρο, κύριε.
Τράγοι...και μαϊμούδες...
Είναι καλά στον νου του; Μην είναι ελαφρόμυαλος;
Είναι αυτό που είναι.
Ασε να δω τα μάτια σου.
Κοίταξέ με στο πρόσωπο.
Ποια είσαι εσύ;
Η γυναίκα σου. Η πιστή και αφοσιωμένη γυναίκα σου.
Αν ήθελε ο Θεός με θλίψη να με δοκιμάσει...
Κι έβρεχε πάνω μου κάθε λογής ντροπές και λύπες...
Κι αν με βούλιαζε στη φτώχεια ως τον λαιμό...
Και μ' έριχνε στη σκλαβιά μαζί με τις ελπίδες μου...
Κάπου μέσα στην ψυχή μου θα έβρισκα μια στάλα υπομονή.
Μα να με κάνει φιγούρα καταφρόνιας μέσα στον χρόνο...
Να με δείχνει με το αργοκίνητο δάχτυλό του.
Κι αυτό θα το άντεχα, πολύ καλά.
Ομως εκεί που έχω ασφαλίσει την καρδιά μου...
Να ζήσω ή να μην έχω πια ζωή...
Τη βρύση απ' όπου κυλάει το ρέμα της ζωής μου...
Αλλιώς ξεραίνεται...
Να πεταχτώ κι από κει.
Η να τό εχω στέρνα για βατράχια να γεννοβολάνε.
Ελπίζω ο ευγενής μου κύριος να μ' έχει για τίμια.
Σαν μύγες σε σφαγείο το καλοκαίρι...
Που μόλις βγουν γεννοβολούν.
Αγριοβότανο εσύ, τόσο γοητευτικά ωραίο...
Που τόσο γλυκά μυρίζεις...
Που βασανίζεις την αίσθηση...
Μακάρι να μην είχες γεννηθεί ποτέ!
Τι άγνωστό μου κρίμα έχω κάνει;
Τι έχεις κάνει; Είσαι κοινή δημόσια!
Θα έκαιγα τα μούτρα μου και την σεμνότητά μου...
Αν έλεγα τις πράξεις σου.
Τι έκανες; Σ' αυτό τη μύτη βουλώνουν σελήνη κι ουρανός!
Ο άσεμνος άνεμος που ότι απαντήσει το φιλεί...
Τρυπώνει στις κουφάλες τις υπόγειες...
Για να μην ακούσει.
Αχρεία, ξενδιάντροπη! Μα τον Θεό, με αδικείς!
Δεν είσαι πόρνη; Οχι όσο είμαι Χριστιανή!
Συγνώμη τότε, που σε πέρασα για τη Βενετσιάνα πόρνη...
Που παντρεύτηκε τον Οθέλλο.
Πώς είσαι; Πώς είσαι, καλή μου κυρία;
Σαν να μισοκοιμάμαι. Τι τον έπιασε τον κύριο;
Ποιον; Τον αφέντη μου, κυρία μου.
Ποιος είναι ο αφέντης σου; Αυτός που έχεις κι εσύ.
Δεν έχω κανέναν. Μη μου μιλάς, Αιμιλία.
Δε μπορώ να κλάψω, ούτε να δώσω απάντηση δίχως δάκρυα.
Απόψε στρώσε τα νυφικά σεντόνια στο κρεβάτι μου.
Να το θυμηθείς.
Βρες μου κάποιο φαρμάκι απόψε, Ιάγο.
Δε θέλω να ξανοιχτώ μαζί της...
Μην το κορμί κι η ομορφιά του μου αλλάξουν πάλι γνώμη.
Οχι φαρμάκι. Στραγγάλισέ την στο κρεβάτι της.
Στο κρεβάτι που μαγάρισε.
Ωραία. Μ'αρέσει αυτή η δικαιοσύνη.
Οσο για τον Κάσιο, θ' αναλάβω εγώ την κηδεία του.
Θαυμάσια. Θα έχεις νέα τα μεσάνυχτα.
Ας τον συγχωρέσει ο Θεός.
Η κόλαση να φάει τα κόκαλά του! Γιατί σε είπε πόρνη;
Ποιος σου κάνει συντροφιά;
Πού; Πότε; Τι όψη έχει; Τι ρούχα φοράει;
Κάποιος άθλιος κανάγιας έχει παραπλανήσει τον Μαύρο.
Σιγά, θα σ' ακούσουν.
Κάποιος τέτοιος σου αναποδογύρισε τον νου...
Και σ' έκανε να υποψιαστείς εμένα με τον Μαύρο.
Αντε να πλαγιάσεις. Διώξε την ακόλουθό σου.
Δεν είσαι τίμιος με μένα. Μα πώς όχι;
Κάθε μέρα μου ξεφεύγεις. Κι έχω πέσει έξω άσχημα.
Τα χρυσαφικά που μου πήρες θα είχαν διαφθείρει μια οσία.
Τα πήρε η Δυσδαιμόνα, μου είπες...
Και μου έφερες ελπίδες για μια σύντομη γνωριμία...
Αλλά δεν είδα τίποτα.
Ωραία, παρακάτω.
Δεν πάει παρακάτω, και δεν είναι ωραία.
Θα πάω ο ίδιος στη Δυσδαιμόνα.
Αν δε μου επιστρέψει τα χρυσαφικά μου...
Θα ζητήσω το δίκιο μου από σένα.
Τώρα βλέπω πως αξίζεις...
Και σχηματίζω καλύτερη ιδέα για σένα.
Δώσμου το χέρι σου, Ροδρίγο.
Σε βεβαιώνω, τίμια διαχειρίστηκα την υπόθεσή σου.
Δε φάνηκε.
Οντως δε φάνηκε κι η υποψία σου δεν είναι χωρίς κρίση.
Αλλά αν έχεις μέσα σου αυτό τώρα πιστεύω πως έχεις...
Δηλαδή, ανδρεία και θάρρος, απόψε θα το δείξεις.
Κι αν την επόμενη νύχτα...
Δεν απολαύσεις τη Δυσδαιμόνα...
Πάρε με απ' τον κόσμο αυτόν με μπαμπεσιά.
Ηρθε διαταγή από Βενετία...
Ο Κάσιος να πάρει τη θέση του Οθέλλου.
Τότε ο Οθέλλος να την πάρει μαζί του στη Βενετία.
Εκτός αν κάτι γίνει που θα τον κρατήσει κι άλλο εδώ.
Κι αυτό το κάτι είναι να παραμεριστεί ο Κάσιος.
Τι εννοείς να παραμεριστεί;
Να μη μπορεί να πάρει τη θέση του Οθέλλου.
Να του χύσεις τα μυαλά.
Αυτό θες να το κάνω εγώ;
Θα βρίσκομαι κοντά σου να βοηθήσω.
Θα πέσει ανάμεσά μας.
Δεν είμαι πρόθυμος καθόλου. Η γίνεται ή χανόμαστε.
Ποιος χτυπάει;
Είναι ο άνεμος.
Αυτοί οι άντρες!
Εσύ στ' αλήθεια το πιστεύεις, Αιμιλία...
Είναι γυναίκες που ξεγελούν τους άντρες του τόσο άγαρμπα;
Αρκετές. Δε θέλει ρώτημα. Εσύ θα το έκανες ποτέ;
Εσύ δε θα το έκανες; Ποτέ, μα το ουράνιο φως!
Κι εγώ, ποτέ στο φως, αλλά θα τό εκανα στο σκοτάδι.
Θα έκανες τέτοιο πράγμα για όλο τον κόσμο;
Θεόρατος ο κόσμος. Τιμή μεγάλη για μικρή αμαρτία.
Μα την αλήθεια, εγώ λέω πως δε θα τό εκανες.
Μα την αλήθεια, θα το έκανα.
Δε θα τό εκανα για ένα δαχτυλίδι ή για λίγο ύφασμα.
Ούτε για φορέμα, μεσοφόρια ή καπέλα κι άλλα τέτοια...
Δεν υπάρχει τέτοια γυναίκα.
Μια ντουζίνα. Οι άντρες φταίνε αν πέφτουν οι γυναίκες.
Οταν αυτοί χύνουν τ' αγαθά τους σε ξένες ποδιές...
Η ζηλεύουν ανόητα και μας βάζουν περιορισμούς;
Η μας χτυπούν;
Κι αν μας περισσεύει η χάρη δε μας λείπει η εκδίκηση.
Να μάθουν οι άντρες πως αισθάνονται και οι γυναίκες.
Πως νιώθουν το πικρό και το γλυκό όπως κι οι άντρες.
Γιατί μ' άλλες μας αλλάζουν; Είναι παιχνίδι αυτό; Είναι.
Και το πάθος το γεννάει; Νομίζω, ναι.
Είναι αδυναμία τους η αλητεία αυτή;
Εμείς δεν έχουμε όρεξη για παιχνίδι...
Και αδυναμίες όπως οι άντρες;
Ας μας φέρνονται καλά για να μην κάνουμε ότι κι αυτοί.
Αυτή είναι η αίτια, αυτή είναι, ψυχή μου.
Ας μην πω τ' όνομά της σε σας, αστέρια αγνά.
Αυτή είναι η αιτία.
Μα δε θα χύσω το αίμα της...
Δε θα πληγώσω το δέρμα της το πιο άσπρο από χιόνι...
Κι απαλό σαν αλάβαστρο από μνημείο.
Μα πρέπει να πεθάνει, αλλιώς θα γελάσει κι' άλλους άντρες.
Το φως θα σβήσω και μετά το φως θα σβήσω.
Αν σβήσω εσένα, φλόγας όργανο...
Μπορώ ξανά το πρώτο φως σου ν' ανάψω αν μετανιώσω.
Μα αν σβήσω εσένα...
Εξοχο αριστούργημα εξαίσιας πλάσης...
Πού να βρω τη φωτιά του Προμηθέα...
Για να σου ξαναδώσω ζωή;
Θά 'ρθεις να πέσεις, κύριέ μου;
Προσευχήθηκες απόψε, Δυσδαιμόνα;
Αν έχεις στην ψυχή αμαρτία ασυγχώρετη απ' τον Θεό...
Προσευχήσου γι' αυτήν αμέσως.
Κύριέ μου, τι εννοείς μ' αυτό που λες;
Κάντο γρήγορα.
Δε θέλω να σκοτώσω την ψυχή σου ανέτοιμη.
Οχι, για τον Θεό!
Δε σκοτώνω την ψυχή σου; Είπες θα με σκοτώσεις;
Ναι, το είπα! Τότε ας με λυπηθεί ο Θεός!
Αμήν, μ' όλη μου την καρδιά.
Αν έτσι λες, ελπίζω δε θα με σκοτώσεις.
Κάτσε ήσυχα και μη σαλεύεις.
Κι όμως σε φοβάμαι.
Δεν ξέρω γιατί, αφού ένοχη δεν είμαι...
Κι όμως το νιώθω, σε φοβάμαι.
Εκείνο το μαντήλι που τόσο αγαπούσα...
Στο χάρισα κι εσύ το έδωσες στον Κάσιο.
Οχι, μα τη ζωή μου! Κάλεσέ τον και ρώτησέ τον.
Μη δίνεις όρκο ψεύτικο. Σε θανάτου στρώμα είσαι.
Δείξε έλεος! Ποτέ στη ζωή μου δεν αγάπησα τον Κάσιο.
Το βρήκε το μαντήλι. Δεν του το χάρισα. Ρώτησέ τον.
Ομολόγησε. Τι, κύριέ μου;
Πως έσμιξε μαζί σου.
Πώς; Ανομα;
Αυτό δε θα το πει. Το στόμα του έχει κλείσει.
Ο τίμιος Ιάγος πήρε διαταγή και το έκανε αυτό.
Τι, πέθανε;
Αν είχε ζωές όσες και τρίχες, τις χώραγε η εκδίκησή μου!
Πόρνη! Κλαις γι'αυτόν μπροστά μου!
Διώξε με, μη με σκοτώσεις. Κάτω, πόρνη!
Σκότωσέ με αύριο, άσε με να ζήσω απόψε.
Πολύ αργά!
Τι όψη έχεις τώρα; Κρύα, κρύα, κορίτσι μου.
Σαν την αγνότητά σου! Σκλάβε καταραμένε!
Διώξτε με, διαβόλοι, να μη βλέπω την ουράνια αυτή θέα.
Βράστε με μέσα στο θειάφι! Λούστε με με υγρή φωτιά.
Κύριέ μου...
Σε παρακαλώ, θέλω να σου μιλήσω.
Ακούς, κύριέ μου.
Πέρα έγινε φονικό.
Πλάνη είναι μόνο της σελήνης.
Πλησιάζει τη γη πιο πολύ απ' το συνηθισμένο...
Και τρελαίνει τους ανθρώπους.
Είναι της κυρίας μου η φωνή.
Γλυκιά Δυσδαιμόνα, ποιος το έκανε αυτό;
Κανένας, μόνη μου. Μίλα για μένα στον καλό μου τον κύριο.
Την άκουσες που το είπε. Οχι εγώ.
Εγώ θα πω την αλήθεια.
Σαν ψεύτρα, στις κόλασης τις φλόγες θα πάει.
Εγώ τη σκότωσα. Τό εριξε στην ασέλγεια κι ήταν πόρνη.
Ο Κάσιος τη βάτευε. Ρώτα τον άντρα σου.
Πρόδωσε το στεφάνι της; Ναι, με τον Κάσιο.
Αν ήταν πιστή...
Και μού εφτιαχνε ο Θεός έναν άλλο κόσμο...
Ολον από ατόφια τέλεια χρυσόπετρα...
Δεν θα την έδινα γι' αυτόν.
Ο άντρας μου στο είπε;
Αυτός που το πρωτόειπε.
Είναι άντρας τίμιος και δεν ανέχεται πράξεις βρωμερές.
Αυτή τον αγαπούσε, τον λάτρευε τον τυχερό της.
Τούτη η πράξη σου δεν αξίζει τη χάρη του Θεού.
Σώπα, για το καλό σου.
Αξεστε, θα το φωνάξω, κι ας χάσω είκοσι ζωές!
Διάψευσέ τον! Λέει πως εσύ είπες ότι του ήταν άπιστη!
Ξέρω ότι δεν τό ειπες! Μίλα, γιατί ξεχείλισε η καρδιά μου.
Του είπα τη γνώμη μου μόνο, κι αυτός τη βρήκε αληθινή.
Του είπες ότι ήταν άπιστη; Το είπα.
Του είπες ψέμα αισχρό και καταραμένο.
Απιστη με τον Κάσιο; Είπες με τον Κάσιο;
Ναι. Κράτα τη γλώσσα σου. Δεν την κρατάω.
Εχω χρέος να μιλήσω! Η κυρά μου είναι νεκρή!
Τι χαζεύετε, κύριοι; Είναι αλήθεια.
Είναι κακούργημα άτιμο! Το συλλογίζομαι!
Τ' οσμίζομαι! Ατιμία!
Το σκέφτηκα τότε...
Θα σκοτωθώ απ' τον καημό μου.
Σε διατάζω να πας σπίτι. Δώστε μου άδεια να μιλήσω.
Σωστό είναι να τον υπακούσω, μα όχι τώρα.
Μπορεί ποτέ μου να μην πάω σπίτι.
Πέσε εκεί και μούγκριζε...
Γιατί σκότωσες την πιο καλή αθώα που είδε ο κόσμος.
Ηταν χαλασμένη.
Ο Ιάγος ξέρει πως με τον Κάσιο έκανε πράξεις ντροπής.
Ο Κάσιος ομολόγησε. Κι αυτή μαντήλι τού εδωσε για ενθύμιο.
Θα μιλήσω ελεύθερα σαν τον βοριά!
Ουρανός, ανθρώποι και διαβόλοι...
Αν όλοι με φοβερίσουν, εγώ πάλι θα μιλήσω.
Τυχαία βρήκα το μαντήλι που λες...
Και τό εδωσα στον άντρα μου.
Ηταν αθώα.
Σ' αγαπούσε...
Συμφώνησες μ' αυτόν τον σκοτωμό του Κάσιου;
Καλέ μου στρατηγέ, ποτέ δε σου έδωσα αιτία.
Δεν έχεις πια ούτε εξουσία, ούτε διοίκηση.
Ο Κάσιος κυβερνάει την Κύπρο.
Μη φοβάσαι. Ας με βλέπεις οπλισμένο.
Εδώ είναι το τέρμα μου.
Εδώ είναι η σημαδούρα στο ύστερό μου αρμένισμα.
Παρακαλώ, ρωτήστε αυτόν τον μισοδιάβολο...
Γιατί με τύλιξε έτσι, σώμα και ψυχή μου;
Μη με ρωτάτε τίποτα.
Οτι ξέρετε, ξέρετε.
Δεν έχει πέτρες ο ουρανός μα τι έχει για κεραυνό;
Παρακαλώ...
Στο γράμμα σας που θα αναφέρετε τα άτυχα συμβάντα...
Γράφτε για μένα ότι είμαι.
Τίποτα πιο λίγο, τίποτα με κακία.
Μετά πείτε για έναν που αγάπησε...
Οχι συνετά, μόνο πάρα πολύ.
Για έναν που εύκολα δε ζήλευε, αλλά τον έψησαν...
Και μπλέχτηκε ως την άκρη.
Για έναν που το χέρι του...
Σαν τον χυδαίο Ινδό που πέταξε μακριά μαργαριτάρι...
Πιο ακριβό απ' όλη τη φυλή του.
Καταχωρίστε τα αυτά.
ΤΣΙΓΓΑΝΑΚΙ==ΓΥΦΤΑΚΙ